در تعريف مديريت، آمده است كه هنر هماهنگ ساختن يك مجموعه و هدايت آن به سمت مقصود را مديريت گويند.
     طبق همين تعريف، يك مدير نيازمند ابزاري است تا با كمك آن بتواند از عهده مسئوليتش برآيد. نخستين ابزار لازم براي مديريت، دانش و آگاهي از ظرفيت ها و استعدادهاي موجود است. اگر مدير مجموعه اي آگاه و عالم به ظرفيت و استعداد زيرمجموعه باشد او را در مسيري كه هماهنگ با استعدادش هست به كار گرفته و بهره لازم را براي رسيدن به مقصد و مقصود مشترك از آن مي برد در غير اين صورت قادر به بهره گيري از نيروي ايشان نبوده و هرگز به مقصد نخواهد رسيد.اكنون براي مديريت اجتماع كوچك كه البته از آن اجتماع بزرگ ساخته مي شود، چه بايد كرد؟ آيا براي مديريت خانواده نيز بايد تحكم كرد؟
     براي مديريت خانه، زن مي تواند موثر باشد و مقصود از خانه همان محيط چهارديواري است. دليل اين كه زن بايد مدير خانه باشد يا سزاوار مديريت خانه باشد عشق و عاطفه اي است كه خداي متعال در وجود ايشان به وديعت نهاده است و هم از اين روست كه مي تواند مادر باشد زيرا شرط مادري، عشق و عاطفه است و اگر كسي فاقد عشق باشد در حقيقت مقام مادري را درك نكرده است كه البته چنين افرادي بسيار اندك شمارند.
     خانه، محل آرامش و آسايش بوده و آرامش و آسايش در گرو عشق و عاطفه مي باشد و چه كسي غير از زن مي تواند خانه را سرشار از عشق و عاطفه كند. زن، تجلي گاه اسم الرحمان خداست. اگر مرد كه مدير خانواده (اعم از چهارديواري و غير آن) مي باشد، به اين استعداد و ظرفيت زن پي ببرد لاجرم خانه را به او مي سپارد و خود به مديريت خانواده مي پردازد و چه زيبا اين تقسيم كار يا مديريت را رسول خدا (ص) در زندگي حضرت امير (ع) و حضرت زهرا(س) عملي كردند و مديريت خانواده را بر دوش علي (ع) و مديريت خانه را بر عهده حضرت زهرا (س) گذاردند.
     مديريت، استعداد و ظرفيت شناسي و حركت آنان به سمت و سوي مقصد واحد، در خانواده با عشق صورت مي پذيرد نه با تحكم و فرمان كه برخي مديريت خانواده را به اشتباه حكم و فرمان دادن تعريف نموده اند و دائم از حق و حقوق سخن مي گويند.
     اگرچه در شريعت از حقوق زن و شوهر نسبت به همديگر بحث شده، لكن در خانواده عشق و عاطفه بايد حق و حقوق را تحت الشعاع قرار دهد نه حق و حقوقي كه گاهي ويرانگر عشق و عاطفه مي باشد. پس سزاوار است عشق و محبت را اصل و اساس در مديريت خانواده بدانيم نه حق و حكومت را.
     ٭ پژوهشگر و نويسنده
    
 روزنامه ايران، شماره 5248 به تاريخ 22/9/91، صفحه 13 (ايران اجتماعي)