زندگی نامه­ ی امام حسین(ع)

امام حسین(ع) در روز سوم شعبان سال چهارم هجری در شهر مدینه به دنیا آمد. او دومین فرزند حضرت فاطمه(س) بود. هنگامی که ایشان به دنیاآمد همه­ ی فرشتگان به رسول خدا(ص) تبریک گفتند، سپس به امر پروردگار نام آن کودک را حسین(ع) گذاشتند. رسول خدا(ص) حسین(ع) را در آغوش می­گرفت. گاهی روی آن را می بوسید و گاهی گردن و گلویش را می­بوسید و می­فرمود:«حسین(ع) از من است و من از حسین(ع)  .»امام حسین(ع) شش ساله بود که رسول خدا(ص) از دنیا رفت و او در کنار پدر گرامی­اش علی(ع) ماند و در غم­ها و شادی ها، جنگ ها و آبادانی ها آن حضرت را یاری کرد. امام حسین(ع) مانند سرباز فداکاری از پدرمهربان خود اطاعت می­کرد و همیشه یار و یاور او بود. پس از شهادت پدر و برادرش امام حسن(ع) امامت و هدایت مسلمانان را بر عهده گرفت. معاویه که از امام حسین(ع) خشم و کینه­ای فراوان در دل داشت سال­با آن حضرت به مخالفت و دشمنی پرداخت تا اینکه عمر معاویه به پایان رسید و مرد. پس از معاویه پسر فاسد­ش یزید به مسلمانان گفت:«حالا باید از من اطاعت کنید، زیرا من رهبر و خلیفه­ی شما هستم و هرکه با من بیعت نکند و دست دوستی ندهد حتماً او را می­کشم.»اما امام حسین(ع) به یزید و همراهانش فرمود:«من با یزید که مردی شرابخوار،کافر،ستمکار و زورگو است بیعت نمی کنم و حکومت او را قبول ندارم.» امام حسین(ع) با خانواده اش از مدینه خارج شد و به طرف مدینه حرکت کرد. یزید که از قدرت الهی و مقام عالی امام حسین(ع) به شدت می­ترسید امام حسین(ع) و خانواده اش را در سرزمینی خشک و سوزان محاصره کرد و گفت:« اگر با من بیعت نکنی تو و خانواده­ات کشته می شوید.» با اینکه امام حسین(ع) و اهل بیتش(ع) در سخت ترین شرایط بودند امام حسین(ع) به یزید فرمود:« من زیر بار ذلت نمی­روم و با تو بیعت نمی­کنم.» یزید که از پاسخ دندان شکن امام حسین(ع) آگاه شده بود نامه­ای به عمرسعد نوشت و به او گفت:«یا از حسین(ع) بیعت بگیر یا او و فرزندانش را کشته و اسیر نزد من به شام بیاور. سر­انجام در روز دهم محرم سال 61 هجری جنگ سختی میان حق و باطل آغاز شد. در این نبرد نا­برابر امام حسین(ع) و فرزندان و اصحابش تشنه به شهادت رسیدند و خانواده­اش به اسارت دشمن در­­آمدند. امّا«حق و حقیقت» از بین نرفت و تا امروز نام و یاد امام حسین(ع) زنده است.

• منبع:کتاب دو جلدی زندگانی ۱۴معصوم کار آقای مهدی وحیدی صدر(انتشارات مشهور)